باب 29 حكم قسم دادن ديگران براى انجام كارى 1044 - ( 1 ) حفص و تعداد ديگرى از شيعيان روايت مىكنند كه از امام صادق عليه السلام سؤال شد : « شخصى برادرش را [ بر انجام كارى ] قسم مىدهد . امام فرمود : چيزى بر عهده او نيست ، همانا قصدش احترام و اكرام به او بود . » 1045 - ( 2 ) عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى ديگرى را قسم مىدهد تا با او غذا بخورد ، ولى وى غذا نمىخورد ، آيا كفّاره بر عهدهء اوست ؟ امام عليه السلام فرمود : نه . » اين روايت از زراره و عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه نيز نقل شده است . 1046 - ( 3 ) عبداللَّه بن سنان با واسطه از امام سجاد عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هرگاه انسان ، برادرش را [ بر انجام كارى ] قسم دهد ولى او به سوگندش عمل نكند ، بر عهدهء قسم‌خورنده كفّاره سوگند است . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره در كتاب الاستبصار مىفرمايد : « توجيه اين روايت به اين است كه آن را بر نوعى استحباب حمل كنيم . » ارجاعات گذشت : در روايت دهم از باب بيست و هفتم اين گفته كه : « شخصى ديگرى را سوگند مىدهد كه با او غذا بخورد ولى او غذا نمىخورد ، آيا در اين باره كفّاره بر عهده اوست ؟ و چه سوگندى كفّاره دارد ؟ امام عليه السلام فرمود : كفّاره بر عهدهء كسى است كه بر ترك خريد و فروش كالايى سوگند ياد مىكند . . . » مىآيد : در روايت دهم از باب دويست و بيست و دوم از ابواب خوراكىها اين گفته كه : « با دستش در كاسه خطى كشيد و سپس گفت : تو را سوگند مىدهم كه تا پايين خط را بخورى . » و در روايت يازدهم فرموده امام عليه السلام كه : « وقتى برادرت به تو مىگويد : بخور ، بخور و او را مجبور نكن تا تو را سوگند دهد ، زيرا او خواستار احترام به توست . »